Life as safari~ Stronger is Survivor!

 

 

 

 

 

 

 

"หนักจังเลยน้า"  ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดกับตัวเองระหว่างเดินบนถนนเส้นเล็ก ๆ ของเมืองหลวง ร่างผอมบางเซไปมาเล็กน้อยเพราะสิ่งที่คล้ายฟักทองลูกโตในอ้อมแขน

 

 

วันนี้โบสถ์เปิดคลังแจกเสบียงซึ่งใช้ไม่หมดในฤดูหนาว เขารีบไปแต่เช้าตรู่เพื่อเลือกเสบียงที่เป็นประโยชน์มากที่สุด ขนาดของสิ่งที่เขาเลือกคงเกินตัวคนถือไปนิด ทว่าเขาไม่ใส่ใจนักเพราะเดินโซเซไม่นานก็ถึงสถานที่เป้าหมายของเช้านี้แล้ว

 

 

"ยินดีต้อน...แกอีกแล้วเรอะ"  ร่างสูงใหญ่เจ้าของเสียงต้อนรับเปลี่ยนสีหน้ายิ้มเป็นบูดบึ้งทันควันเมื่อเห็นว่าผู้ใดผ่านประตูร้านเข้ามา

 

"ฮาย เวกกี้♥ ข้าก็คิดถึงเจ้า"  ผู้มาเยือนยิ้มหวานรับการทักทาย

 

"ฮายเฮยบ้าอะไร บอกกี่หนแล้วห้ามเรียกชื่อนั้น ถ้าจะมาแค่กวนก็รีบไสหัวไปซะ เกะกะร้านข้า"   เจ้าของร้านทำสีหน้าแสยงเต็มที่เมื่อได้ยินเสียงโลวอิสหลุดหัวเราะคิกคัก  เขาชื่อเวกทัมไม่ใช่เวกกี้และเขาก็เกลียดไอ้หมอนี่ชะมัดยาด  เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วตอนเจ้าแห้งนี่เพิ่งมาทำงานพิเศษที่ร้านขนมปังของพ่อยังเป็นแค่หนุ่มติ๋มนักศึกษาหน้าตาป่วย ๆ แท้ ๆ พอมันเก็บเงินกลับบ้านได้ครบก็เลิกทำงาน เขานึกว่าคนตรงหน้าจะไปป่วยตายที่บ้านเกิดซะอีก ใครจะคิดว่าหลังจากนั้นพอได้เจอกันอีกทีก็กลายเป็นตัวที่เห็นแล้วน่าหงุดหงิดแบบนี้ซะได้

 

"แต่วันนี้ข้ามีธุระนี่นา" 

 

"ไม่ต้องมาทำสีหน้าหงอยตอแหล ว่ามา"

 

"เจ้าก็รู้ วันนี้คือเทศกาลดาโทรัม"

 

"แล้วไง  ...เฮ้ย! เก้าอี้ร้านข้าสำหรับลูกค้านั่งเท่านั้น"

 

"ข้าจกฟักทองมาได้ลูกนึง ใหญ่โตมโหฬารเชียวล่ะ"

 

"ไอ้ที่วางบนโต๊ะเนี่ยเรอะ เจ้าโลภเอ๊ย"

 

"ข้าขอแลกฟักทองส่วนหนึ่งกับการยืมขนมปังร้านเจ้านะเวกกี้   ที่พูดว่าขนมปังความจริงข้าหมายถึงเตาอบขนมปังน่ะ♥"

 

"ห๊ะ!? อะไรนะ!? ข้ายังไม่..."

 

"ร้านขนมปังต้องเปิดร้านแต่เช้า วันนี้เจ้ายังไม่ได้แลกกับใครเลยใช่มั้ย ปฏิเสธไม่ได้นะ~♪"

 

"อึก!..."  เขาโคตรเกลียดเจ้าแห้งนี่ชะมัด!  โธ่ว๊อย!

 

 

โลวอิสหัวเราะคิกคักอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของร้าน  เขาเองก็รู้ว่าการมัดมือชกแบบนี้คงไม่น่าพอใจนัก  แต่เขาจำเป็นต้องใช้เตาอบจริง ๆ นี่นะ  

 

 

ชายหนุ่มเดินเข้าส่วนครัวของร้านอย่างคุ้นเคย  เขากวาดตามองอุปกรณ์ที่จัดวางเป็นระเบียบและถูกปัดกวาดเช็ดถูอย่างสะอาดเรียบร้อย เมื่อสูดหายใจลึก กลิ่นของขนมปังอบใหม่อันหอมกรุ่นจมูกก็ลอยอบอวลในลำคอ ไม่ได้เข้ามาในนี้หลายปี บางอย่างเปลี่ยนไปแต่ส่วนใหญ่ยังเหมือนภาพในความทรงจำเมื่อสิบกว่าปีก่อน  

 

 

เสี้ยวฟักทองที่แลกไปช่างเกินคุ้มนัก

 

 

โลวอิสเริ่มหยิบอุปกรณ์ที่ต้องการมาจัดการกับฟักทองของเขาท่ามกลางสายตาทิ่มแทงของเวกทัม  หลังจากแบ่งมันออกเป็นส่วน ๆ ด้วยความหนาที่เท่ากัน จากนั้นก็วางบนถาดก่อนนำไปเข้าเตาอบ ที่เหลือคือนั่งรอเวลาที่เหมาะสม

 

 

"ถ้าเจ้าทำครัวข้าระเบิดล่ะก็... รู้ใช่มั้ยว่าจะตายวิธีไหน"  เด็กหนุ่มตัวโตหวงและห่วงครัวแสนรักจนถึงกับยอมแขวนป้ายปิดร้านเพื่อมานั่งกอดอกเฝ้าผู้บุกรุกขาจรจากหน้าประตูครัว

 

 

"ถ้าข้าจะทำครัวระเบิด  ข้าไม่ลืมแจ้งเจ้าล่วงหน้าสามวันแน่นอน"  ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มบางบนหน้า 

 

 

หลังจากวนเวียนหน้าเตาอบครู่ใหญ่ โลวอิสก็เรียกเจ้าของครัวมาช่วยยกถาดออกจากเตา "เตามันร้อน วันนี้ข้านอนไม่พอเท่าไหร่ เกิดทำครัวเจ้าเสียหายคงไม่ดีใช่มั้ยล่ะ" ชายหนุ่มอ้างหน้าตาเฉย

 

 

 

 

 

"ยกเว้นสัตว์โลกแสนสวยที่ข้าตั้งใจแกะสลักอย่างมากชิ้นนั้น เจ้าอยากได้ชิ้นไหนข้าให้หยิบสามชิ้นเลย"  เจ้าของฟักทองอบกรอบพูดอย่างใจกว้าง เด็กหนุ่มเดินวนเวียนรอบโต๊ะไม้ตัวหนาที่วางถาดเหล็กซึ่งยังร้อนระอุ ภายในถาดมีบางสิ่งที่คล้ายแผ่นแป้งอบแห้งสีเหลืองเข้มในรูปทรงต่าง ๆ บ้างก็เป็นรูปคล้ายสัตว์ บ้างเป็นทรงเรขาคณิตไม่สมมาตร บ้างก็เหมือนเศษชิ้นส่วนเกินที่ถูกปาดทิ้ง แต่ที่เด่นสุดในถาดคือสิ่งที่ถูกเรียกว่า 'สัตว์โลกแสนสวย' 

 

เด็กหนุ่มเจ้าของเตาอบถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด คิดในใจว่าไอ้บ้านี่มันเพี้ยนไปแล้วแน่ เมื่อครู่ระหว่างรอเตาร้อนอุณหภูมิได้ที่ก่อนอบ ดันมายืนบรรจงตัดแผ่นฟักทองให้เป็นรูปต่าง ๆ แทนที่จะหั่นเป็นชิ้นธรรมดา ไอ้พวกหมาแมวนกปลาบ้าบออะไรนั่นยังพอทำเนา แต่ไอ้ชิ้นตรงหน้าที่มองยังไงก็เหมือนงูเขียวกำลังแยกเขี้ยวอย่างดุร้ายนี่มัน... แถมยังทำเสร็จในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ 

 

 

"ตั้งใจกับชิ้นนี้มากเกินไปมั้ง"  เด็กหนุ่มขมวดคิ้วจ้อง 'สัตว์โลกแสนสวย' ในถาด

 

"ฝึกล่วงหน้าหลายเดือนเชียวล่ะ"  โลวอิสกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ

 

ภายในกระโจมหลังเล็กแห่งนี้ ใครบางคนกำลังนอนฝันหวานอยู่ โลวอิสบรรจงวาง 'ของขวัญแห่งเทศกาลดาโทรัม' ไว้บนอกคนหลับในตำแหน่งที่จะให้ภาพชัดเจนที่สุดสำหรับจูบอรุณสวัสดิ์

 

 

"อย่าลืมล่ะว่าต้องกินให้หมด" ตัวตลกแห่งคณะละครสัตว์พูดกับคนหลับด้วยปากที่ขยับเป็นคำโดยไร้เสียง  จากนั้นรีบออกจากกระโจมเพราะกลัวกลั้นหัวเราะไม่ไหว  

 

 

ตลอดทั้งวันนั้นเขาเตรียมใจว่าอาจโดนอีกฝ่ายตามโวยวายเพราะของขวัญรับอรุณ แต่ท่าทางเจ้าตัวจะไม่รู้ว่าใครเป็นตัวการ คิดแล้วก็แอบเสียใจนิดหน่อยอยู่เหมือนกัน  ความจริงโลวอิสอยากเซ็นชื่อไว้ด้วยแต่ไม่อาจหักใจสร้างรอยตำหนิให้สัตว์โลกแสนสวยที่บรรจงฝึกแกะสลักอยู่นานมากเพื่อวันนี้ (และในโอกาสถัดไป และถัดถัดไป และถัดถัดถัดถัดไป)

 

 

หลังจากนั้นโลวอิสได้แลกแยม (ที่โดนกินแล้วบางส่วน) จากลาชาส   เขาไม่รู้ว่าแมวกินฟักทองอบได้ไหมเพราะทุกทีเขามักแบ่งแต่อาหารจำพวกเนื้อไปให้ ...อย่างน้อยฟักทองกรอบก็น่าแทะเล่นได้สนุกอยู่ล่ะมั้ง ภาพแมวใหญ่สีน้ำตาลแทะแมวเล็กสีเหลืองผุดขึ้นมาระหว่างเขาเลือกหยิบของแลก สุดท้ายเขาจึงเลือกฟักทองรูปแมวสามชิ้นให้เจ้าแมวตัวใหญ่

 

 

พอตกถึงค่ำ มั่นใจว่าไม่มีใครตามมาแลกของแล้ว เขาก็นำฟักทองอบแห้งทั้งหมดใส่ถุงหนัง ทุบด้วยหินเรียบพอดีมืออยู่นานจนแผ่นฟักทองทั้งหมดกลายเป็นผง โรยบางส่วนลงในอาหารมื้อค่ำ เก็บส่วนที่เหลือลงขวดแก้วเท่าฝ่ามือหลายใบก่อนปิดปากขวดด้วยจุกไม้ก็อก จากนั้นทยอยเก็บขวดบรรจุผงสีเหลืองเข้มทั้งหมดลงถุงหนังอีกใบ

 

แสงอัสดงสีแดงส้มฉาบผ่านบรรดาขวดแก้วในถุง  ข้างขวดแก้วบรรจุผงสีเหลืองกลุ่มแรกคือขวดแก้วที่ข้างในบรรจุบางอย่างคล้ายเมล็ดพืช  

 

 

"ทีนี้ก็มียาสมุนไพรฟรีเพิ่มหลายขวด~♫ แต่ขวดแก้วที่บรรจุกลับไม่เพิ่มมาฟรี~♪ แย่จังเลยนะตัวตลกเอ๋ย~♪"  ชายหนุ่มฮัมเพลงเสียงเบากับตนเอง หยิบขวดที่บรรจุเมล็ดขึ้นมาเปิดจุก ควานนิ้วผอมยาวล้วงหยิบของข้างใน

 

"เมล็ดเหล่านี้จะให้ผลฟักทองข้าฟรี~♫ แต่คนปลูกมิอาจเลือกเวลามาเก็บเกี่ยวได้~♪ ตัวตลกเอ๋ยแย่จังเลยนะ~♪"  เมล็ดสีขาวถูกปล่อยลงในหลุม  เม็ดดินสีน้ำตาลดำร่วงกลบตามไป  สายน้ำสีใสไหลรินจากถุงใส่น้ำกินในมือตัวตลก

 

 

"ฤดูใบไม้ผลปีนี้พวกเจ้าก็พยายามเข้าล่ะ~♫ ข้าเองก็เช่นกัน~♪"

 

 

 

 

 

เวกทัมเป็น NPC ? ไม่ใช่นะ แค่อัญเชิญมายืมใช้อุปกรณ์เท่านั้นล่ะ ฮาาา (แต่อาจโผล่มาอีกถ้ายังวนเวียนอยู่ในเมืองหลวง)

 

...ส่วนครึ่งแรกมันยาวกว่าครึ่งหลังอีก !!''orz  ไปๆมาๆ นี่มันเนื้อเรื่องเล่าเหตุการณ์ "ความตั้งใจมากมากของโลวอิสในการแกล้งจอร์จแบบวางแผนล่วงหน้าหลายเดือน" ชัดๆ..........

 

 

โมเมเอาของกินแลกกับเตาอบไปซะแล้ว ถ้ามีส่วนไหนไม่เหมาะสมติติงมาได้ครับ  *กราบ*