[SC] Main Event 1
posted on 28 May 2012 13:42 by lumin in SC directory Fiction
เนื้อหาเอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

องก์ที่ 1
นำแสดงโดย
แขกรับเชิญ
ร่วมด้วยนักแสดงสมทบผู้โดนขโมยตัวมา

"หนักจังเลยน้า" ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดกับตัวเองระหว่างเดินบนถนนเส้นเล็ก ๆ ของเมืองหลวง ร่างผอมบางเซไปมาเล็กน้อยเพราะสิ่งที่คล้ายฟักทองลูกโตในอ้อมแขน
วันนี้โบสถ์เปิดคลังแจกเสบียงซึ่งใช้ไม่หมดในฤดูหนาว เขารีบไปแต่เช้าตรู่เพื่อเลือกเสบียงที่เป็นประโยชน์มากที่สุด ขนาดของสิ่งที่เขาเลือกคงเกินตัวคนถือไปนิด ทว่าเขาไม่ใส่ใจนักเพราะเดินโซเซไม่นานก็ถึงสถานที่เป้าหมายของเช้านี้แล้ว
"ยินดีต้อน...แกอีกแล้วเรอะ" ร่างสูงใหญ่เจ้าของเสียงต้อนรับเปลี่ยนสีหน้ายิ้มเป็นบูดบึ้งทันควันเมื่อเห็นว่าผู้ใดผ่านประตูร้านเข้ามา
"ฮาย เวกกี้♥ ข้าก็คิดถึงเจ้า" ผู้มาเยือนยิ้มหวานรับการทักทาย
"ฮายเฮยบ้าอะไร บอกกี่หนแล้วห้ามเรียกชื่อนั้น ถ้าจะมาแค่กวนก็รีบไสหัวไปซะ เกะกะร้านข้า" เจ้าของร้านทำสีหน้าแสยงเต็มที่เมื่อได้ยินเสียงโลวอิสหลุดหัวเราะคิกคัก เขาชื่อเวกทัมไม่ใช่เวกกี้และเขาก็เกลียดไอ้หมอนี่ชะมัดยาด เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วตอนเจ้าแห้งนี่เพิ่งมาทำงานพิเศษที่ร้านขนมปังของพ่อยังเป็นแค่หนุ่มติ๋มนักศึกษาหน้าตาป่วย ๆ แท้ ๆ พอมันเก็บเงินกลับบ้านได้ครบก็เลิกทำงาน เขานึกว่าคนตรงหน้าจะไปป่วยตายที่บ้านเกิดซะอีก ใครจะคิดว่าหลังจากนั้นพอได้เจอกันอีกทีก็กลายเป็นตัวที่เห็นแล้วน่าหงุดหงิดแบบนี้ซะได้
"แต่วันนี้ข้ามีธุระนี่นา"
"ไม่ต้องมาทำสีหน้าหงอยตอแหล ว่ามา"
"เจ้าก็รู้ วันนี้คือเทศกาลดาโทรัม"
"แล้วไง ...เฮ้ย! เก้าอี้ร้านข้าสำหรับลูกค้านั่งเท่านั้น"
"ข้าจกฟักทองมาได้ลูกนึง ใหญ่โตมโหฬารเชียวล่ะ"
"ไอ้ที่วางบนโต๊ะเนี่ยเรอะ เจ้าโลภเอ๊ย"
"ข้าขอแลกฟักทองส่วนหนึ่งกับการยืมขนมปังร้านเจ้านะเวกกี้ ที่พูดว่าขนมปังความจริงข้าหมายถึงเตาอบขนมปังน่ะ♥"
"ห๊ะ!? อะไรนะ!? ข้ายังไม่..."
"ร้านขนมปังต้องเปิดร้านแต่เช้า วันนี้เจ้ายังไม่ได้แลกกับใครเลยใช่มั้ย ปฏิเสธไม่ได้นะ~♪"
"อึก!..." เขาโคตรเกลียดเจ้าแห้งนี่ชะมัด! โธ่ว๊อย!
โลวอิสหัวเราะคิกคักอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของร้าน เขาเองก็รู้ว่าการมัดมือชกแบบนี้คงไม่น่าพอใจนัก แต่เขาจำเป็นต้องใช้เตาอบจริง ๆ นี่นะ
ชายหนุ่มเดินเข้าส่วนครัวของร้านอย่างคุ้นเคย เขากวาดตามองอุปกรณ์ที่จัดวางเป็นระเบียบและถูกปัดกวาดเช็ดถูอย่างสะอาดเรียบร้อย เมื่อสูดหายใจลึก กลิ่นของขนมปังอบใหม่อันหอมกรุ่นจมูกก็ลอยอบอวลในลำคอ ไม่ได้เข้ามาในนี้หลายปี บางอย่างเปลี่ยนไปแต่ส่วนใหญ่ยังเหมือนภาพในความทรงจำเมื่อสิบกว่าปีก่อน
เสี้ยวฟักทองที่แลกไปช่างเกินคุ้มนัก
โลวอิสเริ่มหยิบอุปกรณ์ที่ต้องการมาจัดการกับฟักทองของเขาท่ามกลางสายตาทิ่มแทงของเวกทัม หลังจากแบ่งมันออกเป็นส่วน ๆ ด้วยความหนาที่เท่ากัน จากนั้นก็วางบนถาดก่อนนำไปเข้าเตาอบ ที่เหลือคือนั่งรอเวลาที่เหมาะสม
"ถ้าเจ้าทำครัวข้าระเบิดล่ะก็... รู้ใช่มั้ยว่าจะตายวิธีไหน" เด็กหนุ่มตัวโตหวงและห่วงครัวแสนรักจนถึงกับยอมแขวนป้ายปิดร้านเพื่อมานั่งกอดอกเฝ้าผู้บุกรุกขาจรจากหน้าประตูครัว
"ถ้าข้าจะทำครัวระเบิด ข้าไม่ลืมแจ้งเจ้าล่วงหน้าสามวันแน่นอน" ชายหนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มบางบนหน้า
หลังจากวนเวียนหน้าเตาอบครู่ใหญ่ โลวอิสก็เรียกเจ้าของครัวมาช่วยยกถาดออกจากเตา "เตามันร้อน วันนี้ข้านอนไม่พอเท่าไหร่ เกิดทำครัวเจ้าเสียหายคงไม่ดีใช่มั้ยล่ะ" ชายหนุ่มอ้างหน้าตาเฉย

"ยกเว้นสัตว์โลกแสนสวยที่ข้าตั้งใจแกะสลักอย่างมากชิ้นนั้น เจ้าอยากได้ชิ้นไหนข้าให้หยิบสามชิ้นเลย" เจ้าของฟักทองอบกรอบพูดอย่างใจกว้าง เด็กหนุ่มเดินวนเวียนรอบโต๊ะไม้ตัวหนาที่วางถาดเหล็กซึ่งยังร้อนระอุ ภายในถาดมีบางสิ่งที่คล้ายแผ่นแป้งอบแห้งสีเหลืองเข้มในรูปทรงต่าง ๆ บ้างก็เป็นรูปคล้ายสัตว์ บ้างเป็นทรงเรขาคณิตไม่สมมาตร บ้างก็เหมือนเศษชิ้นส่วนเกินที่ถูกปาดทิ้ง แต่ที่เด่นสุดในถาดคือสิ่งที่ถูกเรียกว่า 'สัตว์โลกแสนสวย'
เด็กหนุ่มเจ้าของเตาอบถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด คิดในใจว่าไอ้บ้านี่มันเพี้ยนไปแล้วแน่ เมื่อครู่ระหว่างรอเตาร้อนอุณหภูมิได้ที่ก่อนอบ ดันมายืนบรรจงตัดแผ่นฟักทองให้เป็นรูปต่าง ๆ แทนที่จะหั่นเป็นชิ้นธรรมดา ไอ้พวกหมาแมวนกปลาบ้าบออะไรนั่นยังพอทำเนา แต่ไอ้ชิ้นตรงหน้าที่มองยังไงก็เหมือนงูเขียวกำลังแยกเขี้ยวอย่างดุร้ายนี่มัน... แถมยังทำเสร็จในเวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ
"ตั้งใจกับชิ้นนี้มากเกินไปมั้ง" เด็กหนุ่มขมวดคิ้วจ้อง 'สัตว์โลกแสนสวย' ในถาด
"ฝึกล่วงหน้าหลายเดือนเชียวล่ะ" โลวอิสกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ

ภายในกระโจมหลังเล็กแห่งนี้ ใครบางคนกำลังนอนฝันหวานอยู่ โลวอิสบรรจงวาง 'ของขวัญแห่งเทศกาลดาโทรัม' ไว้บนอกคนหลับในตำแหน่งที่จะให้ภาพชัดเจนที่สุดสำหรับจูบอรุณสวัสดิ์
"อย่าลืมล่ะว่าต้องกินให้หมด" ตัวตลกแห่งคณะละครสัตว์พูดกับคนหลับด้วยปากที่ขยับเป็นคำโดยไร้เสียง จากนั้นรีบออกจากกระโจมเพราะกลัวกลั้นหัวเราะไม่ไหว
ตลอดทั้งวันนั้นเขาเตรียมใจว่าอาจโดนอีกฝ่ายตามโวยวายเพราะของขวัญรับอรุณ แต่ท่าทางเจ้าตัวจะไม่รู้ว่าใครเป็นตัวการ คิดแล้วก็แอบเสียใจนิดหน่อยอยู่เหมือนกัน ความจริงโลวอิสอยากเซ็นชื่อไว้ด้วยแต่ไม่อาจหักใจสร้างรอยตำหนิให้สัตว์โลกแสนสวยที่บรรจงฝึกแกะสลักอยู่นานมากเพื่อวันนี้ (และในโอกาสถัดไป และถัดถัดไป และถัดถัดถัดถัดไป)
หลังจากนั้นโลวอิสได้แลกแยม (ที่โดนกินแล้วบางส่วน) จากลาชาส เขาไม่รู้ว่าแมวกินฟักทองอบได้ไหมเพราะทุกทีเขามักแบ่งแต่อาหารจำพวกเนื้อไปให้ ...อย่างน้อยฟักทองกรอบก็น่าแทะเล่นได้สนุกอยู่ล่ะมั้ง ภาพแมวใหญ่สีน้ำตาลแทะแมวเล็กสีเหลืองผุดขึ้นมาระหว่างเขาเลือกหยิบของแลก สุดท้ายเขาจึงเลือกฟักทองรูปแมวสามชิ้นให้เจ้าแมวตัวใหญ่
พอตกถึงค่ำ มั่นใจว่าไม่มีใครตามมาแลกของแล้ว เขาก็นำฟักทองอบแห้งทั้งหมดใส่ถุงหนัง ทุบด้วยหินเรียบพอดีมืออยู่นานจนแผ่นฟักทองทั้งหมดกลายเป็นผง โรยบางส่วนลงในอาหารมื้อค่ำ เก็บส่วนที่เหลือลงขวดแก้วเท่าฝ่ามือหลายใบก่อนปิดปากขวดด้วยจุกไม้ก็อก จากนั้นทยอยเก็บขวดบรรจุผงสีเหลืองเข้มทั้งหมดลงถุงหนังอีกใบ
แสงอัสดงสีแดงส้มฉาบผ่านบรรดาขวดแก้วในถุง ข้างขวดแก้วบรรจุผงสีเหลืองกลุ่มแรกคือขวดแก้วที่ข้างในบรรจุบางอย่างคล้ายเมล็ดพืช
"ทีนี้ก็มียาสมุนไพรฟรีเพิ่มหลายขวด~♫ แต่ขวดแก้วที่บรรจุกลับไม่เพิ่มมาฟรี~♪ แย่จังเลยนะตัวตลกเอ๋ย~♪" ชายหนุ่มฮัมเพลงเสียงเบากับตนเอง หยิบขวดที่บรรจุเมล็ดขึ้นมาเปิดจุก ควานนิ้วผอมยาวล้วงหยิบของข้างใน
"เมล็ดเหล่านี้จะให้ผลฟักทองข้าฟรี~♫ แต่คนปลูกมิอาจเลือกเวลามาเก็บเกี่ยวได้~♪ ตัวตลกเอ๋ยแย่จังเลยนะ~♪" เมล็ดสีขาวถูกปล่อยลงในหลุม เม็ดดินสีน้ำตาลดำร่วงกลบตามไป สายน้ำสีใสไหลรินจากถุงใส่น้ำกินในมือตัวตลก
"ฤดูใบไม้ผลปีนี้พวกเจ้าก็พยายามเข้าล่ะ~♫ ข้าเองก็เช่นกัน~♪"

แอร๊ ส่งเลท เพราะจำวันเดดไลน์ผิดดดด (จริงๆผิดตั้งกะจะส่งอิงเดดไลน์แล้ว กร๊ากก)
เวกทัมเป็น NPC ? ไม่ใช่นะ แค่อัญเชิญมายืมใช้อุปกรณ์เท่านั้นล่ะ ฮาาา (แต่อาจโผล่มาอีกถ้ายังวนเวียนอยู่ในเมืองหลวง)
...ส่วนครึ่งแรกมันยาวกว่าครึ่งหลังอีก !!''orz ไปๆมาๆ นี่มันเนื้อเรื่องเล่าเหตุการณ์ "ความตั้งใจมากมากของโลวอิสในการแกล้งจอร์จแบบวางแผนล่วงหน้าหลายเดือน" ชัดๆ..........
โมเมเอาของกินแลกกับเตาอบไปซะแล้ว ถ้ามีส่วนไหนไม่เหมาะสมติติงมาได้ครับ *กราบ*
Tags: sc, scme12 Comments
