[8thAug] 1st regular event

posted on 19 Nov 2014 02:36 by lumin in 8thAug

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  ----------------------------
 
 
 
นับแต่ก้าวเท้าย่างเข้าอาณาเขตเมืองบ้านนอกแห่งนี้ ลอเรนโซก็รู้ตัวแล้วว่า ชีวิตที่นี่จะไม่น่าเบื่อเหมือนเมืองอื่นแน่นอน
 
 
"อรุณสวัสดิ์ ลอเรล"  เขากล่าวกับงูเหลือมตัวเขื่องที่นอนเบียดบนฟูกเดียวกันมาตลอดคืน งูไม่มีหนังตาเหมือนมนุษย์ ดังนั้นจึงแยกค่อนข้างลำบากว่าลอเรลตื่นเช้าด้วยความรู้สึกสดชื่นเช่นกันรึเปล่า ...ถึงขณะนี้จะไม่ใช่เช้าตรู่แล้วก็ตาม 
 
งานอดิเรกของลอเรนโซช่วงนี้คือการร่วมวงสนทนาในบาร์เหล้า งานกะดึกประเภทหนึ่ง เขาจึงย้ายตอนเช้าออกจากเวลาเดิม ตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยถือว่าเป็นตอนเช้าแล้วกัน
 
อากาศวันนี้ยังคงห่างไกลจากคำว่า 'เย็น'  อีกทั้งลอเรนโซเป็นคนตื่นง่าย จึงไม่แปลกที่เช้านี้เขาจะตื่นขึ้นเพราะเสียงโหวกเหวกจากนอกหน้าต่าง
 
ลอเรนโซนั่งง่วงงุน เอียงคอนั่งฟังบรรยากาศของเมืองอยู่ครู่หนึ่ง กระพริบตาเรียกสติ จากนั้นค่อยหันไปเช็ดหน้าเช็ดตัวที่อ่างน้ำ แต่งตัวจัดเสื้อผ้า เสร็จแล้วจึงหมุนเท้าเข้าเตียงไปอุ้มลอเรลซึ่งนอนขดรออยู่อย่างสงบ เริ่มกิจวัตรของวันจากเวลาเช้ากว่าเดิมเล็กน้อย
 
นับแต่เข้าเมืองมาลอเรนโซก็ใช้เวลาแทบตลอดวันขลุกแต่ในบาร์เหล้า ไม่โดนปิดร้านไล่ก็ไม่ยอมกลับโรงแรม วันถัดมาก็ไปนั่งกอดแก้วประคองขวดในบาร์เช่นเดิมตั้งแต่บาร์เปิดจนกระทั่งโดนปิดร้านไล่อีกรอบ 
 
เขาใช้เวลาค่ำนั้นเช่นเดียวกับหลายคืนก่อน หน้าด้านหน้าทน ดื้อดึงประหนึ่งกำลังตามจีบสาวมาแต่งงานด้วย
 
กลางดึกคืนนั้น ลอเรนโซเดินโซเซกลับโรงแรม แม้อากาศจะไม่หนาวแต่เขาก็สวมผ้าคลุมซอมซ่อตัวเก่งอยู่ตลอด ชาวบ้านบนถนนจึงไม่ถูกทำให้ตกใจด้วยภาพชวนสยองของชายขี้เมาผู้ถูกงูตัวใหญ่พันรอบครึ่งท่อนบน เมื่อถึงห้องที่โรงแรมโดยสวัสดิภาพ ลอเรนโซก็ทิ้งตัวลงฟูกนอนทั้งที่มีกลิ่นเหล้า ครุ่นคิดถึงสัจธรรมชีวิต
 
 
เฝ้ารอเช้าวันถัดไป...
 
 
เฝ้ารอการถูกปลุกด้วยความวุ่นวายของเหตุการณ์ไฟไหม้เช่นวันนี้อีกหน...
 
 
 
 
วันต่อมา ลอเรนโซก็ยังคงเอ่ยคำทักทายยามเช้าด้วยน้ำเสียงยานคางเช่นเดิม
 
 
"อรุณสวัสดิ์ ลอเรล"  เขากล่าวกับงูเหลือมตัวเขื่องที่นอนเบียดบนฟูกเดียวกันมาตลอดคืน งูไม่มีหนังตาเหมือนมนุษย์ ดังนั้นจึงแยกค่อนข้างลำบากว่าลอเรลตื่นเช้าด้วยความรู้สึกสดชื่นเช่นกันรึเปล่า ...ถึงขณะนี้จะไม่ใช่เช้าตรู่แล้วก็ตาม 
 
อากาศวันนี้ยังคงห่างไกลจากคำว่า 'เย็น'  อีกทั้งลอเรนโซเป็นคนตื่นง่าย จึงไม่แปลกที่เช้านี้เขาจะตื่นขึ้นเพราะเสียงโหวกเหวกจากนอกหน้าต่างเป็นวันที่สาม
 
ลอเรนโซนั่งง่วงงุน เอียงคอนั่งฟังบรรยากาศของเมืองอยู่ครู่หนึ่ง กระพริบตาเรียกสติ จากนั้นค่อยหันไปเช็ดหน้าเช็ดตัวที่อ่างน้ำ แต่งตัวจัดเสื้อผ้า เสร็จแล้วจึงหมุนเท้าเข้าเตียงไปอุ้มลอเรลซึ่งนอนขดรออยู่อย่างสงบ เริ่มกิจวัตรของวันจากเวลาเช้ากว่าเดิมขึ้นอีกเล็กน้อย
 
 
 
 
 
...นับแต่ก้าวเท้าย่างเข้าอาณาเขตเมืองบ้านนอกแห่งนี้ ลอเรนโซก็รู้ตัวแล้วว่า ชีวิตที่นี่จะไม่น่าเบื่อเหมือนที่ไหนแน่นอน...
...แต่การตื่นขึ้นด้วยเสียงโวยวายแบบเดิมซ้ำอยู่ครึ่งเดือน ทำให้เขาเริ่มครุ่นคิดจริงจังขึ้นทุกวัน...
...ความไม่น่าเบื่อนี้เริ่มจะน่าเบื่อมากเกินไปเสียแล้ว...
 
...เขาคงใกล้ต้องเลือก จะยังคงใช้ชีวิตน่าเบื่อแบบเดิมต่อ หรือจะยอมทิ้งรังแสนปลอดภัยแล้วออกล่าเพื่อกำจัดความน่าเบื่อออกจากชีวิต..
 
 
 
 
  ----------------------------
 
 
 
ส่งเลท 5555555
*ทำหน้าแบบคนมีงานหลวงรัดตัว*
 
เพราะโดนสถานการณ์บังคับให้เป็นคนช่างสังเกต ลอเรนโซเลยรู้ตั้งแต่แรกว่ามีเรื่องผิดปกติกับ "เวลาของวันนั้น"
 
แต่ก็เพราะขี้เกียจลงแรงอะไร เลยใช้ชีวิตติดลูปไปเรื่อยๆ (จริงๆถึงชาวบ้านไม่ติดลูป ฮีก็ดำรงกิจวัตรชีวิตตัวเองแบบติดลูปอยู่ดี ก๊าก)
 
แต่...ก็นั่นแล เพราะคนอื่นดันติดลูป เจ้าตัวเลยรู้สึกว่าติดลูปไปพร้อมกับทุกคนก็สนุกดี...ในตอนแรก  ทำไปนานๆก็เบื่อแทบตายแล้ว เลยเริ่มขี้เกียจเข้าลูป เซ็ง (จริงๆก็ไม่มีใครบังคับซะหน่อยนี่หว่า)