Life as safari~ Stronger is Survivor!

เริ่มจากรีพอตแบบโคตรเลทก่อน

.

-ตอนกลางคืน -

จัดของใส่เพื่อเตรียมตัวไปงาน แต่พอจะหาพวงกุญแจชุดเก่าๆที่ยังขายไม่หมด หาไม่เจอ

-*- กำลังนึกอยู่ ว่าครั้งสุดท้ายที่จำได้ว่ามีเรื่องเกี่ยวกับพวงกุญแจทั้งถุงนั้น คือเอายัดไว้ในล๊อกเกอร์ที่มหาลัย

หาจนถึงหกโมงเช้า ก็ตัดใจ.... กรูไปมหาลัยเอาก็ได้วะ แง่งงงง

.

.

.

-เช้าวันงาน -

ตื่นราวเก้าโมงเพราะตั้งปลุกไว้+ปาร์คโทรปลุก เลยบอกไปว่าจะเลทเพราะเรื่องพวงกุญแจ

ไปๆมาๆ กว่าจะลุกมาแต่งตัว+หรอยข้าวขาหมูที่พ่อกับน้องสาวกำลังกินเอากลิ่นมายั่ว ก็ปาไปสิบโมงกว่าแล้ว

ยังไม่อยากตัดใจเรื่องพวงกุญแจ ลองหาในห้องที่น่าจะเอาไปซุกๆไว้อีกหน เพราะว่าถ้าเกิดว่าซุกไว้ที่บ้านแล้วหาไม่เจอเอง การไปที่มหาลัยมันทั้งเสียเงิน เสียเวลา เสียความรู้สึก

รู้สึกว่าคิดถูกที่ยังไม่ตัดใจจนวินาทีสุดท้าย ในที่สุดก็เจอมันใส่อยู่ในกระเป๋าสะพายที่กองอยู่ตรงหน้าประตูห้องนอน -*- ทุเรศ ทำกรูนอนดึก(เช้า)เลยตื่นสายจนได้ ไอ้บ้าเอ๊ย

ออกจากบ้านเลทๆ พอดีพ่อหลอกล่อน้องสาวเราให้ไปจตุจักรด้วยกันได้ เลยไปพร้อมพอ (ประหยัดค่ารถ ฮ่าๆๆๆ ได้นั่งแท๊กซี่ไปลงหัวลำโพงด้วย มีพ่อชอบทำตัวคุณชายก็งี้ล่ะ)

อยากไปจตุจักร.. คิดอีกทีก็ดีแล้วที่ไม่ได้ไป ไม่งั้นต้องไปเพิ่มบัญชีรายชื่อผู้ตายแน่ๆ เศร้า

ไถตังค่ารถพ่อมาได้ร้อยนึง นั่งรถBTS ไปถึงสถานีเป้าหมาย แล้วก็เดินๆตามคนข้างหน้าไปจนถึงตึกจัดงาน... ราวๆเที่ยงๆได้

ตอนแรก กำลังแอบกลัวว่าจะหาตึกไม่เจอ เพราะคนข้างหน้าเดินเร็วมาก ทิ้งห่างเราลับมุมตึกไปแล้ว

แต่..... โห ไอคนกลุ่มข้างหน้า แม่มแบกคฑานักเวทย์อะไรซักอย่างมาอันเบ่อเร่อ -*- เด่นมาก รู้เลยว่าไม่ผิดแน่

เดินตามไปถึงลิฟท์ คนเยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ร้อน ขึ้นไปข้างบน พอประตูลิฟท์เปิด อย่างอึ้ง....

ทำไมคนมันกระจายเต็มทางเดินเลยวะ ได้ข่าวมันมี3ห้อง แล้วห้องมันอยู่ไหนวะเนี่ย เห็นแต่คนเต็มทางเดิน นั่งบ้างนอนบ้างจู๋จี๋กับแฟนบ้าง.... นี่มันงานการ์ตูนการกุศลที่ตั้งใจมาจริงๆใช่มั้ย กรูไม่ได้มาผิดงานใช่มั้ย -*-

กว่าจะได้เข้างาน ก็ทุลักทุเลเล็กน้อย เข้าไปถึงบูท อย่างอึ้ง คนเต็มบูท ....เต็มหลังบูทน่ะ

และแล้ว ก็เหมือนโยนอาหารใส่ฝูงปลาที่กำลังหิวโซ ...กะว่าจะมานั่งเจาะรู+ใส่ไข่ปลาเอาสบายๆ ทำไปขายไป ทำไมพอตูมาถึง คนก็มารุมพวงกุญแจ..................

เกิดอาการอึ้งเล็กน้อยถึงปานกลาง

ทำการเสกมือเพิ่มมาอีก8คู่แล้วก็จัดการพวงกุญแจอย่างรีบเร่ง....ล้อเล่นน่ะ ก็ได้แต่รีบทำเท่าที่สปีดจะให้ ไม่รู้ว่าบูทเดียวจะเล็กขนาดนี้ (เกิดจากการคำนวน ซ.ม. พื้นที่โต๊ะพลาดเล็กน้อยเนื่องจากนอนไม่พอ) มีเก้าอี้ให้นั่งคนเดียว

หลังจากฝูงปลาแม่ยก... ขออภัย ฝูงสปอนเซอร์ผู้ให้ความเมตตาได้ของสมปรารถนาเรียบร้อย ก็เกิดอาการบูทว่าง... สต๊าฟเสดน้องปุริๆทั้งสอง เลยจรลีไปเดินเล่น+ถ่ายรูป ให้สมกับที่คอสมางาน (ขนกระเป๋าเข็นติดล้อใส่เสื้อผ้ามาเลย ประมาณว่า เนียนมาเข้าโรงบาล ยังไงยังงั้น)

ก็นั่งว่างๆ... ผูกโบว์ให้น้องเคย์บ้าง บุ๊ยบุ่ยบ้างชี่บ้าง น้องงูบ้าง แล้วก็มีคนมาซื้อเป็นระยะๆ ...ไหงหยิบไปแต่ตัวที่ตรูผูกโบว์หว่า... เหอๆๆ คราวหน้าจับผูกโบว์ให้หมดซะเลยดีมั้ย

แล้วก็ทำการ์ดแต่งงานให้คู่ไข่ทอง/ทองเหมียว =w=,, อุตส่าแบกกระดาษมาเชียวนะ

เสียงในงานดังแสบแก้วหูเป็นระยะๆ โชคดี(หรือร้าย)ที่เราฟังเพลงดัง หูเลยตึงอยู่เป็นทุนเดิม ทุ่นปัญหาไปได้นิดหน่อย ฮ่าๆๆๆ

นั่งที่บูทตลอดงาน ยันกลับบ้าน ไม่ได้ไปเดินไหนเลย เอิ้กๆ มาขายของจริงๆงานนี้ ปกติมีแอบแว่บเป็นพักๆ

ตอนกลับไปถลุงไดโดมอนฉลองวันแต่งงานให้คู่ทอง อิ่มดี กินน้ำรีฟิลไปตั้งหลายแก้ว งวดนี้สงสัยหิวมาก เพราะในงานไม่ได้กินอะไรเลยปกติกินไดโดมอน กินน้ำได้แค่2แก้วเอง แต่คราวนี้ลืมกินไอติมล่ะ แย่ๆๆๆ

.

.

.

ช่วงเครียด

*ปุริทั้งหลายกรุณาอ่านด้วย*

เข้าประเด็นเลยแล้วกัน ขี้เกียจอ้อมค้อมให้สละสลวย ยังไงก็เนื้อหาเดียวกันอยู่ดี

เราได้ไปอ่านหลายๆบลอคมา แล้วพบว่า มีกลุ่มนึงบ่นเรื่อง คนนั่งเกะกะบูท

ซึ่งเราคาดว่าคงเป็นพวกเรานี่เอง เพราะบูทเจ้าของคำบ่นๆนั้น ก็บูทข้างเคียงทั้งนั้น

เราก็ไม่ได้คาดว่า เรื่องนั่งหลังบูทนี้ จะทำให้เค้าเกิดความประทับใจแง่ลบกับงาน จนถึงขั้นรีพอตใส่บลอค เป็นเพราะเราไม่ได้ใส่ใจเอง

เรามาสาย ถึงงานก็ปาเข้าไปบ่ายแล้ว เราไม่รู้ว่าช่วงก่อนที่เราจะมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะตอนที่เรามา ก็กำลังพยายามจะเจาะรู+ใส่ไข่ปลา พวงกุญแจ เนื่องจากอุปกรณ์ไม่พร้อมในคืนวันเสาร์ ทำให้ต้องมานั่งทำกันวันอาทิตย์ แถมเรายังมีอุบัติเหตุงี่เง่าเกี่ยวกับการหาของไม่เจออีก

ในช่วงแรกที่เรามาถึง จึงมีหลายๆคนมารุมอยู่หน้าบูท ซึ่งเรา ใจนึงก็อยากทำพวงกุญแจให้ลูกค้าได้เร็วที่สุด เพราะเป็นผู้มีใจกรุณามาอุดหนุนสินค้าบูทเราทั้งที่ไม่ได้โฆษณาขนาดนี้

อีกใจก็พะวง+เกรงใจบูทข้างๆ เพราะลูกค้าที่ยืนรอ/เลือกที่ห้อยนั้น ก็เนื่องจากการมาสายของเราเอง เลยมีหลายๆคนยืนเอียงไปทางบูทข้างๆซ้ายขวา

แล้วเราก็เห็นบ้างไม่เห็นบ้าง ถ้าเห็นก็จะเตือนไป เพราะเราก็ไม่ชอบในเรื่องการยืนบังไปบูทคนอื่นเหมือนกัน

ตรงนี้ทางเราต้องขอโทษผู้เสียหายทุกท่านด้วย

ที่ทำให้เกิดความประทับใจทางลบกับการมางานนี้

รวมทั้งกลุ่มของเราที่นั่ง+วางของ+ยืนกันหลังบูทขายด้วย เพราะเรามัวแต่สนใจกับการใส่พวงกุญแจ จนไม่ได้ตรวจตราความเรียบร้อยข้างหลัง ว่าไปรบกวนบูทข้างเคียงรึเปล่า เราไม่ได้มาตอนเช้า เลยไม่รู้ว่า ถุงที่วางกองๆอยู่ ของใครบ้าง ของคนบูทเรา หรือของบูทข้างๆ

ขอโทษเซอร์เคิลรอบ ๆ ด้วยค่ะที่คนกลุ่มเราได้รบกวนไป

ถึงแม้ว่าเราจะได้รบกวนจริงหรือเปล่า แต่เราก็รู้สึกไม่ดี เพราะตัวเราเองเห็นว่า กลุ่มเรามาเยอะมาก ทั้งที่มีเนื้อที่โต๊ะเดียว (เรียกอีกอย่างก็ร้อนตัว ฮาๆ) เลยอยากจะขอโทษไว้ก่อน เผื่อจะเป็นสาเหตุให้ใครไม่สบายใจเกี่ยวกับงานนี้ ตัวเราเองก็ไม่สบายใจเองด้วย เนื่องจากทำพลาดในเรื่องงานนี้ไปหลายๆอย่าง

สำหรับกลุ่มปุริ งานต่อๆไป เอางี้แล้วกัน

อย่างที่รู้ๆกัน ว่ากลุ่มเรา ใช้งานการ์ตูนเป็นตัวมีต แถมเนื่องจากการอัดอั้น เลยอาจมีรายการกรีดร้องกันเรื่องปุริทั้งหลาย

แถมกลุ่มปุริก็ดันเจอกันเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ...........

....เอาไงดีวะ =_='''' เอาเป็นว่า อยากให้แต่ละคนช่วยจำกันด้วย เกี่ยวกับ การระวังเรื่องรบกวนคนรอบข้างอะ

เพราะมันก็ดีที่ได้มากรีดร้องเรื่องปุริๆกัน แต่มันคงไม่ดีถ้าการทำแบบนี้ จะทำให้ภาพพจน์เรื่องปุรินี่มันเลวร้ายในสายตาคนอื่นอะ เข้าใจกันใช่มั้ย ปกติหน้าตาดีก็บาปแล้ว นี่หน้าตาดีแถมทำตัวเด่นอีก ยิ่งบาปใหญ่...... ฮ่าๆๆๆ ...กล้อมแกล้มๆให้มันเกี่ยวกันหน่อยเหอะ - -"

นะ ช่วยจำๆ กันหน่อยนะ ว่าให้ระวังเรื่องการรบกวนคนอื่นอะ เพราะกลุ่มเรานับวันจะมีตกันเยอะเรื่อยๆ หลายๆคนช่วยกันจำ ช่วยกันเตือน มันคงจะได้ผลกว่าให้ใครคนเดียวเป็นคนคุม คนดูแลกลุ่มอะนะ ^ ^

ก็ ถ้าจะกรีดร้อง.... ไว้รอให้บูทเรามีเนื้อที่ซัก3-5บูทแล้วกัน ฮ่าๆๆๆ ฝันๆ

ปล.งาน28นี้ คืองาน Comic Party 2 จัดที่ตักฐาน (อีกแล้วครับทั่น) และมีงานจัมป์2 รู้สึก9เดือน7อะ อยากคอสปุริจัง... อยากออกโดใหม่ให้ทันจัง...

ปล.2 ใครสนใจเสื้อคอสของริคไค วานไปดูที่บลอคspark นะ

ปล.3 ลืมขอบคุณแม่ยก(พ่อยก?)ทั้งหลาย ที่ได้กรุณาซื้อพวงกุญแจไป รายได้ทั้งหมด เราจะนำไปสมทบทุน ตัดเสื้อคอสริคไค (กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก)

ปล..4 โด PA PD หมดแล้วนะ PP ว่าจะพิมพ์เพิ่มราว30เล่มเท่านั้น เอาให้เท่ากับจำนวนที่พิมพ์ PA PD ไป (เพราะตอนแรก PP พิมพ์ไป30เล่ม กะว่า คงไม่มีคนซื้อ...แต่ตรูอยากทำเฉยๆง่ะ ผลปรากฏ ขายดีเกินสามัญสำนึกเราจะคาดได้)

ปล.5 ได้รับคำถามจากผู้ซื้อไม่ปรากฏนามในงาน (คือหรือเราจำชื่อเค้าไม่ได้เอง... เหอๆ เอาเป็นว่า เจ้าของคำถามถ้าจำได้ก็แสดงตัวหน่อยก็ได้ ไม่ว่ากัน :D ) ว่าทำไมชอบทำมุกเกี่ยวกับเพลง (ถ้ามุกไม่เกี่ยว มุกก็หล่นสิ อุบส์ครึ่กๆ) คือ คนคิดมุกปุริ มันชอบฟังเพลง มันฟังเพลงตลอดเวลา (เพราะมันเล่นคอมแทบตลอดเวลา) แล้วมันก็คิดถึงปุริทั้งยามหลับยามตื่นยามนอนยามหายใจเข้าก็เฮ้อเธอ มันก็เลยกลายเป็นเพลงปุริๆเยี่ยงที่เห็นแล

ปล.6 ถ้านึกอะไรออก จะมาเพิ่ม

ปล.7 เจอไข่อะ อยากฟัก (อีกแล้ว โรคชอบเลี้ยงอะไรสารพัดกำเริบอีกแล้ว) เอามาแปะจะได้ไม่เปลือง =_,=''เอามาจากบลอกนี้อีกทีอ่า ฮาๆ