หากว่าเรื่องนี้เป็นนิทาน ก็คงจะเริ่มต้นด้วยคำว่า 'กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว...' เฉกที่คนทั้งหลายเล่าให้บุตรหลานฟังก่อนเข้านอน

     ทว่า เรื่องดังต่อไปนี้มิใช่นิทาน เหล่ากวีพเนจรทั้งหลายจึ่งมักเริ่มเรื่องนี้ด้วยคำว่า... 

 

 

 '...ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะเล่าเล๊ย ไอ้เรื่องพรรค์นี้เนี่ย...'

 -------------------***************************-------------------

     ทั่วทวีปแว่นแคว้นอันไพศาล ยังมีอาณาจักรแห่งหนึ่งซึ่งถูกปกครองโดยเจ้าชายสามพระองค์ อันเนื่องจากพระราชาผู้ชรามานานเกินชันษาอันควรตั้งสี่สิบกับอีกสามปี ได้ละโลกนี้ไปอย่างกระทันหันโดยมิได้ร่างพินัยกรรมไว้แต่อย่างใด

     ครั้นเจ้าชายทั้งสามเริ่มถกเถียงกันถึงเรื่องสินสมรสของบิดาและสิทธิในการเลี้ยงดูราษฏรทั้งสี่แสนแปดหมื่นครัวเรือนบนแผ่นดิน ได้ปรากฏแม่มดเฒ่าบั้นท้ายเหนียงยานขึ้นมาจากรองเท้าแก้ววิเศษอันเป็นสมบัติคู่ราชวงศ์

     [ หุบปาก! เจ้าพวกโง่ทั้งสาม  ]

      เหล่าเจ้าชายต่างชะงักคมฝีปากตัวเองในบัดดล

     ' มาจากไหนกันยายเฒ่า? ' เจ้าชายองค์โตพูดขึ้นด้วยความไม่พอใจปนพิศวง เปรียบได้ดั่งกระต่ายแคระขนฟูขู่ใส่แมวบ้าน

     ' จากบันทึกประจำราชวงศ์ที่ชั้นศึกษา ยายเฒ่านี่คงเป็นผีอาฆาตที่ร่ำลือกันว่าสิงสู่อยู่ในรองเท้าแก้วประจำราชวงศ์ ' กล่าวจบ เจ้าชายองค์กลางก็บรรจงจรดนิ้วชี้ซ้ายดันสันรองจมูกของแว่นหนึ่งที

     ' อึ่ม... ขอโทษนะ แต่คนนอกกรุณาอย่ามายุ่งเรื่องนี้ได้มั้ย ยายเฒ่าแปลกหน้า ' คำพูดนี้ก็มาจากโอษฐ์ขององค์ชายสุดท้องดังที่ควรคาดเดาได้ตามธรรมเนียม

     คำกล่าวย้ำถึงรอยตีนกาบนใบหน้าเหี่ยวย่นนั้น ได้เพิ่มเชื้อเพลิงให้แก่อารมณ์ของบุคคลเป้าหมายให้ประทุขึ้นยิ่งกว่าเดิม

     [ สามหาว! ]

     ' ห๊าว~ ' องค์ชายทั้งสาม หาวขึ้นมาคนละหนึ่งทีเหมือนประชดวาจานั้น

     เมื่อโดนสบประมาทเช่นนี้ ไฉนเลยยายแก่ ๆ ที่ใช้เวทมนตร์ได้จะไม่ตอบโต้... อนิจจา ว่าที่ประมุขทั้งสาม ประมาทคนไม่ดูเงาหัวตนซะแล้ว..

~อาณาจักรแว่นที่สาบสูญและเจ้าชายทั้งสาม~

จบภาค 1

 ----------------------------------------

ขี้เกียจแต่งต่อละ... แง่มๆ

(อัพเลวยังไงไม่รู้ สงสัยอ่านกินทามะรวดมากไป 555++)