[FS] Event 001 : Jikoshoukai

posted on 13 Aug 2013 05:26 by lumin in FS directory Fiction
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
 

 

 

เด็กสาวในชุดผ้ากันเปื้อนคนนั้นยืนจ้องหม้อบนเตาอยู่พักใหญ่ หม้อสตูว์ใบย่อมนั้นมีแต่น้ำเปล่ากำลังเดือดปุด อันที่จริงเธอควรใส่เส้นมักกะโรนีลงไปได้แล้ว ทว่าฟองอากาศเล็ก ๆ ที่พากันผุดขึ้นจากก้นหม้อน่าสนใจกว่าจนเธอเผลอยืนจับหวะการเต้นรำของพรายน้ำจนลืมสิ่งที่กำลังทำอยู่  นิสัยชอบจ้องมองรายละเอียดเล็กน้อยจนลืมสถานการณ์รอบตัวเป็นข้อเสียที่เธอรู้ตัวนานแล้วแต่ไม่คิดแก้ให้เสียเวลาเปล่า สนใจสิ่งที่น่าสนใจคือหลักที่เธอยึดถือมาตลอด

 

อิบุกิ ทำอะไรอะ” เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมรู้สึกถึงแรงรัดตรงช่วงเอว เด็กชายนั่งมองเธออยู่ข้าง ๆ นานแล้วจนคิดว่าสมควรได้เวลาสะกิดพี่สาวข้างบ้านให้ทำอาหารค่ำเสร็จก่อนกลายเป็นอาหารดึก เขาลองเรียกอยู่สองสามหนแต่อิบุกิยังไม่มีทีท่าได้ยินจึงกระโดดลงจากเก้าอี้ตัวโปรดในครัวเพื่อมาสะกิดระยะประชิด

  

ตั้งแต่จำความได้ชีวิตของเด็กชายตัวน้อยก็มีแต่แม่กับ ‘อิบุกิ’ พอวันที่แม่ไม่อยู่อีกต่อไป เขาถึงรู้ว่า ‘อิบุกิ’ ที่คุ้นเคยเป็นแค่พี่สาวบ้านติดกัน  เป็นคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องแม้แต่นิดเดียว แต่ห้าปีที่แล้วหลังจากพ่อกับแม่ฝากฝังเขาให้พี่สาวข้างบ้านช่วยดูแล ปากท้องเขาเลยผูกติดกับชีวิตของอิบุกิซึ่งตอนนี้เพิ่งเป็นแค่นักเรียนมัธยมปลายหมาด ๆ ไปโดยปริยาย ...หารู้ไม่ว่าพี่สาวคนนี้ท่าทางดูแลตัวเองไม่ได้ยิ่งกว่าเขาเสียอีก

 

“...มองฟองในน้ำอยู่”  เธอก้มตอบน้องชายที่กอดเอวไม่ปล่อย  “ตรงนี้ร้อนนะฟุยุกิ ไปนั่งเถอะ”  เพราะเด็กชายมายืนแทรกระหว่างเธอกับเตา เงยหน้าอีกนิดผมด้านหลังก็ปลิวโดนหม้อเดือดแล้ว

 

“ผมหิวแล้วน้าาาาา”  ฟุยุกิยังไม่ยอมปล่อย เขาเงยหน้ามองด้วยสายตาที่มีความหมายว่า ‘ผมหิวจนอยากร้องไห้แล้ว เราไปหาอะไรที่กินได้ทันทีจากที่อื่นเถอะ’

 

“...อืม... ไปคอมบินิแล้วกัน ปิดเตาก่อน”  สุดท้ายแล้วเธอก็เลือกตามใจอีกฝ่ายเสมอ

“แหะแหะ” 

เขายืนมองอิบุกิเก็บของเข้าตู้เย็นอย่างรู้สึกผิดในใจเล็ก ๆ แถมท้ายด้วยการจ้องอาฆาตใส่เค้กส้มที่ซื้อเมื่อวานตอนเดินกลับจากโรงเรียนพร้อมพี่สาวข้างบ้าน

 

‘ไม่ต้องห่วง คืนนี้ชั้นจะกำจัดแกก่อนแกจะยัดเยียดตัวเองลงในข้าวกล่องมื้อเช้าชั้น’  เด็กชายให้สัญญากับเค้กส้มผู้ (?) ซึ่งเกือบจะกลายเป็นส่วนประกอบอาหารค่ำปริศนาอันมีเส้นสปาเกตตี้เป็นองค์ประกอบหลักและโมจิถั่วแดงกับพริกหวานสีเขียวเป็นองค์ประกอบรอง

 

อิบุกิมีงานอดิเรกเล็ก ๆ น้อย ๆ เป็นการทำอาหารแบบไม่เหมือนคนปกติ เด็กชายจำได้ว่าตอนเด็กเขาเคยกินอาหารบ้านแบบเดียวกับคนทั่วไป นั่นคงเป็นฝีมือแม่เขาเอง  หลังจากแม่ไม่อยู่ พี่สาวคนนี้ก็เริ่มทำอาหารซึ่งเขาลำบากในการหาคำบรรยายรสชาติมากขึ้นทุกวัน บางทีนี่อาจเป็นสาเหตุทำให้อิบุกิมีเพื่อนน้อย ...ไม่สิ ต้องเรียกว่าไม่มีเลยสักคนถึงจะถูก

 

โรงเรียนเดิมของอิบุกิเป็นระบบเลื่อนชั้นโดยไม่ต้องสอบ เธอเรียนที่นี่ตั้งแต่ประถมต้นจนถึงระดับมัธยมปีสาม หลายเดือนก่อนอยู่ ๆ เธอก็บอกเขาว่าลาออกไปสอบเข้ามัธยมปลายที่อื่นมา ทำเอาฟุยุกิโวยวายจนเหนื่อยเพราะนึกว่าจะทิ้งเขาไปเรียนเมืองอื่น สุดท้ายถึงยอมบอกว่ายังอยู่ที่ฟุจู เดินทางไกลขึ้นนิดหน่อยแต่บรรยากาศดีกว่า ตอนเช้ายังพาเขาซ้อนจักรยานไปส่งโรงเรียนได้ด้วยเพราะทางเดียวกัน ไม่เหมือนที่เดิมซึ่งอยู่คนละทิศกับโรงเรียนประถมของเด็กชายชนิดตรงข้าม

 

จากการเริ่มชีวิตนักเรียนใหม่ของโรงเรียนใหม่เอี่ยมเพิ่งสร้าง เวลาผ่านไปแปบเดียวก็ใกล้ปิดเทอมฤดูร้อนอีกครั้ง อยากเห็นอิบุกิในเครื่องแบบฤดูร้อนอันใหม่เร็ว ๆ  เด็กชายคิดในใจระหว่างเดินจูงมือกับอิบุกิขึ้นสะพานลอย

 

“กินอะไรดี”  เมื่อถึงร้านสะดวกซื้อเจ้าประจำ อิบุกิก็เดินดุ่มพาน้องชายมาหยุดตรงแผนกขนมขบเคี้ยว ด้านซ้ายก็ขนม ด้านขวาก็ขนม ทั้งแบบวัฟเฟิลกรอบสอดไส้สตอว์เบอร์รี่ แบบเคลือบช็อกโกแลต แบบไส้ครีมคัสตาร์ด ชาเขียว ครีมนม ส้ม กาแฟ เจลลี่รสผลไม้ และแบบเกลือที่อิบุกิมักซื้อประจำ...เพราะมันเข้ากับอาหารได้ง่าย

“อ่า...ข้าวกล่องอยู่ตรงนั้นครับ”  เขารีบชี้ไปทางชั้นวางริมผนัง ไม่ชี้เปล่า ฟุยุกิรีบจูงพี่สาวเดินออกจากแผนกขนมก่อนจะได้บางอย่างแถวนั้นเป็นส่วนประกอบอาหารเช้า อันที่จริงมันก็ไม่เลวร้ายอะไร แต่บางอย่างก็ควรเป็นแค่ขนมต่อไปดีกว่า

 

“คุโรยานางิ?”  เสียงหนึ่งทักจากด้านหลัง อิบุกิหันไปมองก่อนพบว่าเป็นคนรู้จัก

“...อืม สายันต์สวัสดิ์ ฮิโนมิยะ ”  เพราะอีกฝ่ายเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียน อิบุกิจึงคิดว่าควรกล่าวทักตอบอย่างมีมารยาทหน่อย

“นั่นน้องชายที่ว่าจะพาไปด้วยใช่มั้ย”  อิบุกิพยักหน้า หลังจากคุยครู่หนึ่งอีกฝ่ายก็ขอตัวไปจ่ายเงิน อิบุกิเดินจูงน้องชายไปเลือกข้าวกล่องตามเป้าหมายเดิม

 

“จะไปไหนกันหรอ ผมไปด้วยใช่มั้ย?” 

“อืม อีกสองสามวันฮิโนมิยะกับมาโฮะ ที่อยูปีหนึ่งห้องข้าง ๆ จะไปพิสูจน์ความกล้า โรงเรียนนี้ที่ฉันย้ายไปเรียนมอปลายมีสุสานด้วยนะ อยู่บนเนินเขาหลังโรงเรียน มีแจกแอปเปิ้ลฟรีด้วย”

“ห๊ะ พิสูจน์ความกล้า? สุสานมีแจกแอปเปิ้ลฟรีหรอครับ?”

“อืม  เป็นของแถมไง แต่ต้องเล่านิทานให้คุณโค.....................คุณโคแถวนั้นฟังเป็นค่าแอปเปิ้ล คิดว่าฟุยุกิคงอยากนั่งฟังด้วยเลยบอกฮิโนมิยะว่าจะพาเธอไป ยังไม่เคยพาเธอไปสุสานเลย ได้ยินคนบอกวิวตรงนั้นสวยมาก อยากไปดูด้วยกัน”

 

เด็กชายที่ยืนยิ้มแป้นตาหรี่โค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวอยู่หารู้ไม่ว่าสิ่งที่กำลังฟังไม่เชิงว่าถูกต้อง แต่ก็ไม่คล้ายว่าผิด ความจริงแอปเปิ้ลดังกล่าวต้องใช้ในพิธี จึงมีคนยืนแจกแอปเปิ้ล มีดและเทียนให้กลุ่มพิสูจน์ความกล้า ส่วนนิทานที่ต้องเล่าให้คุณโค...แถวนั้นฟังต้องเป็นเรื่องเล่าสยองขวัญเท่านั้น...

 

ฟุยุกิคุงยังคงยิ้มปล่อยออร่ามีความสุขออกมาแม้กระทั่งตอนพี่สาวที่จูงมือกันอยู่ หยิบเจลลี่ตึ๋งหนืดรสผลไม้รวมไปจ่ายเงินด้วย

“อิบุกิย้ายโรงเรียนแล้วดีจัง”  อยู่ ๆ เด็กชายก็พูดขึ้นมาระหว่างการเดินจูงมือกลับบ้าน

“หืม?”  เธอเอียงคอมอง

“ก็ถ้าอยู่ที่เดิม...ผมก็ไปเรียนที่เดียวกับอิบุกิไม่ได้น่ะสิ มิทสึคาวะเป็นหญิงล้วนนี่นา”  แถมพี่สาวพวกนั้นก็ชอบมาวุ่นวายกับอิบุกิด้วย เด็กชายบ่นงึมงำทำแก้มป่องอยู่คนเดียว

“...พอฉันเรียนจบ เธอถึงจะได้ขึ้นมอต้น ฟุทาทสึซากะมีแค่มอปลายนะ”  อิบุกิตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“....เอ๊ะ!? มีแต่มอปลายหรอ!!?” 

“อืม”

“.......”

อิบุกิมองเด็กชายทำสีหน้าว้าวุ่น เดี๋ยวขมวดคิ้ว เดี๋ยวทำสีหน้าเศร้า เดี๋ยวก็ส่งเสียงฮึมฮัมในคอ รู้สึกน่าเอ็นดูจนเผลอยิ้มออกมา เพราะฟุยุกิเป็นเด็กแบบนี้เธอถึงสนุกในการเฝ้ามองเสมอ บางทีก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อไรเธอถึงจะเบื่อเด็กคนนี้ แต่กว่าจะถึงตอนนั้น...เธอก็เลือกเฝ้ามองอยู่ใกล้ ๆ ต่อไปก่อนแล้วกัน

 

เช้าพรุ่งนี้ใส่เจลลี่ลงข้าวกล่องฟุยุกิดีมั้ยนะ? เธอครุ่นคิดเรื่องนี้ตลอดทางกลับบ้าน

 

 

 
ยืมพ่อหนุ่มเสก็ตบอร์ด มาจาก @zenithzeal กับแอบเปรยๆถึงสาวน้อยแปลงร่าง ของ   @giminicm นิดนุง
 
 
ฟิคแนะนำตัวอิบุกิแต่ทำไมมีแต่น้องชายข้างบ้าน!? ก็เพราะชีวิตวันๆ อิบุกิมีอยู่แค่นี้น่ะแหล่ะ  
(เราไม่ได้โทษที่ผังห้องกะตารางสอนยังไม่ออกซักนิด←)
 
 
มิทสึคาวะ ( 三川 ) ที่กล่าวถึงเป็นโรงเรียนหญิงล้วนที่มีทั้งประถมยันมัธยมปลายแบบเลื่อนชั้นอัตโนมัติ
(แน่นอนว่าสร้างเองกับมือเนี่ย5555←) 
ใครอยากมาอยู่ด้วยก็ตามสบายเลย ยังไงอิบุกิก็ไม่ค่อยสนใจคนอื่นอยู่แล้ว /ประเดี๋ยวก่อน
 
ปล. ชื่อเต็มโรงเรียนยังไม่ได้คิด ชุดก็แนวๆคุณหนูพวกเซนต์ๆแบบท่านมาดุค ...แค่ก ท่านมา***มองเราอยู่นะ
 
 

Comment

Comment:

Tweet

@commustory  เลยมีน้องชายนั่งเฝ้าในครัวตลอดเลยไงคะ 5555 
// ยังไม่ถึงขั้นทดลองในเด็กนะ แค่บันทึกการเจริญเติบโตแบบปกตเอ๊ง *เสียงสูง*

#8 By lumin on 2013-08-16 00:10

//สะดุดท่านมา*** /ไม่
อิบุกิจังอย่าเหม่อบ่อยน้า 555 ยิ่งทำอาหารนี่ยิ่งต้องระวัง ;v;
ไม่นะเม้นพี่จิมิ การทดลองในเด็ก 5555

#7 By CMS_NaDaRe on 2013-08-15 23:11

@wild-wind  อุบส์... เป็นพวกชอบเหม่อจริงๆล่ะค่ะ  เลยแต่งฟิคให้ยากมาก
#อย่าเอาเหตุผลนี้มาเพื่ออ้างการดองฟิคไว้ส่งใกล้ๆเดดไลน์สิ

#6 By lumin on 2013-08-14 20:36

อิบุกิจังน่ารักจังเลย >w< ผปค. มิโคโตะชะแวบมารู้จักเพื่อนร่วมห้องลูกสาวค่ะ ว่าแต่เก็บรายละเอียดมากแบบนี้ เป็นพวกชอบเหม่อใช่ไหมคะsad smile

#5 By Raina_Amari on 2013-08-14 20:02

@giminicm เพราะโทโมะเรียกตัวเองเป็นชื่อ เลยคิดว่าเรียกมาโฮะดีกว่า /คิดว่าเป็นนามสกุลล่ะมั้ง...

#4 By lumin on 2013-08-13 12:28

อิบุกิเธอ...ทำการทดลองในเด็ก...
โอ๊ยยยย บ้าจริง เรียกโทโมะว่ามาโฮะตามทัคคุงเรอะ!?!?!??! 555555555555 โอ๊ยยย ทัคคุงแพร่เชื้อ น่าสงสารเกินไปแล้ว 5555
ปล.เขียนคุณโคแบบนั้นตอนเราอ่านนึกถึงพระโคยังไงไม่รู้ /พราก

#3 By giminicm on 2013-08-13 10:27

@zenithzeal  คนละเซนต์!!

#2 By lumin on 2013-08-13 05:53

มานั่งรอดูว่าจะมีรร.ม.ต้นชื่อพาโรดี้รร.คอมมูต่อไปจนถึงเลขอะไรดีกันเถอะ *ผิด

ชุดแนวๆคุณหนูพวกเซนต์ๆ < ...อ่านถึงคำนี้แล้วนึกถึงชุดอาเจ๊อาเธน่าขึ้นมาก่อนซะงั้น *ผิดกว่า

#1 By ZZ. on 2013-08-13 05:50