SC

บันทึกของตัวตลกP.2

posted on 04 Jun 2013 02:17 by lumin in SC directory Fiction, Diary
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
ละทิ้ง
 
 
 
 
 
 
 
 

 

เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ผู้คนรื่นเริงกับการฉลองดาโทรัม


ข้าเกลียดเทศกาลนี้


การให้นำมาซึ่งความสุข ท่านแม่สอนข้าเช่นนั้น ทุกครั้งเมื่อถึงดาโทรัม ข้านึกถึงคืนวันที่ข้ามีความสุขกับพวกเขา


...ความสุขในอดีตยิ่งทำให้ข้าเข้าใจถึง 'ปัจจุบัน' ที่สูญหายไป...


ตอนนั้นท่านตาเริ่มแก่ตัวลงทุกวัน ขาดท่านตาไปชุมชนเล็ก ๆ ของเราจะไร้ผู้ดูแล   'ผู้ปกครองชุมชน' ย่อมเป็นคนจากทางการ ทว่าการปกครองย่อมต่างจากการคุ้มครอง นั่นยังไม่นับรวมตัวข้าซึ่งเจ็บป่วยอ่อนแอที่สุดย่อมได้รับผลกระทบก่อนใคร ด้วยฐานะหลานชายคนเดียวของนักบวชซึ่งดำรงตำแหน่งผู้รักษาประจำชุมชนเหมืองเล็ก ๆ แห่งนั้น ด้วยความสามารถด้านเรียนรู้จดจำสูงยิ่งกว่าสมาชิกบ้านอื่นในครอบครัวขนาดใหญ่ของเรา ข้าจึงเป็นความหวังเดียวของครอบครัวและตัวข้าเอง


ท่านตาพาข้ามาเอนดีมาร์ พื้นที่เมืองหลวงแห่งนี้รู้กันดีว่าบางส่วนเปิดเป็นสำนักศึกษาสำหรับนักบวชและคนทั่วไป ท่านตาของข้าย่อมเคยสำเร็จวิชาจากตึกสถานดังกล่าว ท่านพาข้าฝากฝังกับคนรู้จักซึ่งมีมิตรไมตรีต่อกันทั้งในสำนักศึกษา โบสถ์วิหารนักบวช และกระทั่งชาวบ้านในเมืองบางคนที่เคยเป็นสหายเรียนร่วมกันมา เจ็ดวันหลังจากนั้นเด็กซึ่งตลอดชีวิตแทบไม่เคยไปไหนไกลจากบ้านกลับต้องอยู่อาศัยในเมืองหลวงผู้เดียว ห่างไกลจากการปกป้องของครอบครัว ซ้ำยังแบกความหวังของคนจำนวนมากไว้บนบ่า ข้าไม่กล้าไม่จริงจังกับการเรียนรู้


ข้าติดต่อครอบครัวผ่านจดหมายโดยตลอด บ้านเกิดข้าไกลจากเมืองหลวงพอสมควร ซ้ำร้ายสุขภาพข้ายังไม่เหมาะต่อการเดินทางไกลต่อเนื่อง เมื่อแรกที่ข้ามาเหยียบเอนดิมาร์ทำเอาข้าป่วยไปเสียห้าวัน ค่าเดินทางพ่วงค่ารักษารวมกันมิใช่น้อย ข้ามีทางเลือกเดียวคือโหมศึกษาเพื่อจะได้รีบกลับบ้านรับภาระต่อจากท่านตาโดยไว


สี่ปีของชีวิตเรียนเป็นไปอย่างยากลำบาก ข้าช่วยงานร้านขนมปังแลกค่าพักกินอยู่ เวลานอกจากนั้นคือการทวนตำราและรักษาชีวิตมิให้ป่วยตายก่อน รู้สึกตัวอีกทีข้าพบว่าจดหมายจากบ้านเกิดขาดช่วงนานเกินไป หัวใจอ่อนแอของข้าเต้นระรัวจนเจ็บหนึบ


ท่านแม่ไม่เคยลืมคำอวยพรในวันเกิดข้า


ข้าไม่มีจิตใจเหลือในการเรียน ได้แต่โหมทำงานให้มากขึ้น ข้าต้องการเงินมากยิ่งกว่าค่าใช้จ่ายกินอยู่ประจำวัน โชคดีที่ข้าเริ่มรอมริบมาก่อนนี้แล้วจึงไม่ต้องฝืนสุขภาพนานนัก


มานึกดู ตอนออกจากเอนดิมาร์ข้าไม่แน่ใจว่าได้เอ่ยขอบคุณเจ้าของร้านขนมปังแล้วรึเปล่าด้วยซ้ำ


ข้าเริ่มต้นเดินทางไกลผู้เดียวด้วยสภาพจิตใจอ่อนไหวเช่นนั้น

 


โลวอิส
นักเดินทางผู้เดียวดาย

 
 
 

 
 
 
 
เกิดอาการดาร์กในจิตใจ ไปๆมาๆได้บันทึกหน้า2มาซะงั้น...
 
ว่าจะไปเมนต์คนร่วมคอมมู FS และซีรีย์ตุ๊กตานำโชค(?)ของ HME
......ขอขุดวิญญาณอันสดใสขึ้นมาได้ก่อนนะคะ.....
 
 
 
 
 
Tags: sc 1 Comments